In een ver verleden, toen Ambiorix net Julius Caesar verslagen had, = werd er ooit besloten om een verre ontdekkingsreis te make

Les= Vosges

In een = ver verleden, toen Ambiorix net Julius Caesar verslagen had, werd er ooit besloten om een verre ontdekkingsreis te maken richting de ons onbekende, doch gevreesde Alpen. Gruwelijke verhalen werden ons in het oor gefluisterd over een mythische berg, gelegen in een onherbergzaam landschap vanwaar menige mens het einde van zijn krachtenarse= naal leerde kennen. Maar niets kon ons tegenhouden en vol goede moed werd aan de queeste begonnen. En of het een voltreffer werd.. met een weliswaar klein verzet, veel gezucht en gekreun werd de berg, l’= Alpe Duez genaamd, overwonnen door een bende onverla= ten welke in hun overwinningsroes rondliepen met een gelukzalige glimlach. Maar= hoe zaligmakend de adrenalinerush op de top ook was, ergens bleef er een onrust= wekkend knagend gevoel in de benen hangen welke zich jaren later zou uiten…

Want… vele jaren later, beslu= it hetzelfde groepje om nog eens een expeditie zonder weerga op het getouw te zetten. We zijn ondertussen ouder (weliswaar visueel niet merkbaar), sterke= r en vooral veel wijzer geworden. Uit de fouten uit het verleden zouden we leren! Zodoende werd er besloten een 4-daagse veldtocht op poten te zetten en reed= s op donderdagnamiddag te vertrekken. Dit had als voordeel dat we reeds de volge= nde dag met frisse benen een mooie tocht konden maken. Zo besloten tijdens de jaarlijkse bbq, zo vertrok het 9-koppige peloto= n op 24 mei in verspreide slagorde richting Frankrijk. Via Brussel en Luxemburg = werd Frankrijk binnengetrokken om via Metz en Nancy diep in de Vogezen halt te houden bij een voor = ons onbekend, doch niet onooglijk dorpje: Plombière= s-Les-Bains. Ik dien toe te geven dat bij het naar buiten rijden van het dorp, om onze finale eindbestemming te bereiken, de constant stijgende weg mij reeds vold= oende duidelijk maakte dat het fietsreisje een lastige opgave zou worden… <= /span>

Dag 1. Fris en monter uitgeslapen besluit= en we om er direct de beuk in te gooien en een tochtje van om en bij de 130 km als aperitief= hapje van de reis tot ons te nemen. De uitbater van het hotel, een vriendelijke Hollander, was zo galant om een tochtje voor ons uit te stippelen. Weliswaar lastig, zo verzekerde hij ons, maar niet overdreven. Nou, dit was een kolfje naar onze hand!! We zijn wel geen profs, maar een beetje klimwerk schrikt o= ns niet af. Niets kon vermoeden dat wij blijkbaar andere standaarden hanteren = om de lastigheidsgraad van een tocht te bepalen. W= at eerder bekeken werd als een inlooptochtje bleek onverwacht toch de koninginnerit te worden. De hitte, in combinatie met de lange hellingen wel= ke veelal onder een loden zon dienden beklommen te worden zonder enige kans op= wat schaduw, begon rond kilometer 80 al slachtoffers te maken. Gelukkig volgen = er na een aantal km bergop altijd de nodige kilometers bergaf wat voor de nodi= ge recuperatie zorgde om de tocht uit te rijden. Moe, maar voldaan werd bij een zonnige lenteavond op het terras de voorbije rit druk becommentarieerd. Over één ding waren we het eens: de tocht was zwaarder dan we voor= af ingeschat hadden, maar wel zeer mooi! Nooit kwamen we op overvolle wegen terecht (het verkeer is er sowieso veel kalmer). Er waren de aangename lange hellingen, waarvan sommige venijnig steile stukken bevatten, welke veelal op grof asfalt beklommen dienden te worden. En voor de Sa= voldelli’s onder ons waren de overzichtelijke afdalingen een waar genot. Maar vooral de streek was een streling voor het oog!

Dag 2. Opstaan met stramme spieren!! Nooit een prettig vooruitzicht met weer een flinke rit voor de boeg. Maar veel ti= jd om ons hierover zorgen te maken kregen we niet. Eens te meer hadden we ons = lot in handen van de hotelbaas gelegd. En waarlijk, we werden op onze wenken bediend. Met een goede 110 km was deze iets minder lang en vooral iets minder lastig. Niets dan blije gezichten bij de start dus! Wegens een opspelende knie besliste ondergeteke= nde om ploegleider voor één dag te spelen en mijn onderdanen flink bij te staan met raad.. en vooral veel water. Ook nu weer was het uitgeteke= nde parcours van een ongekende schoonheid. Even waande ik mij zelfs thuis in de Vlaamse Ardennen. Smalle kronkelende wegeltjes met helse stijgingspercentag= es van max 15 tot 18%… alleen zijn ze jammer genoeg wat langer dan bij ons wat voor heroïsche taferelen zorgde. Pijnlijke grimassen, verzuurde benen, pseudo-berggeiten die meer tussen hun kader hingen dan gezwind de helling op te vliegen. Daarachter een would-be ploegleider die constant zijn pupillen vooruit schreeuwde met een “he= t is ni ver meer” om tot scha en schande vast = te stellen dat hij nog maar eens zich vergist had. Nu, bergen dienen om overwo= nnen te worden en dit werd dan ook voortreffelijk gedaan. Zodoende werden de kilometers zonder enig morren afgemaald en onderwijl werd er genoten van de prachtige natuur. Hier een meertje, daar een vijvertje, daar een wolkje wel= ke voor de zon komt, nog een vijver, weeral een helling welke goed verteerd we= rd en daar weer een wolk.. doch iets grijzer. Het voorspelde regenweer kwam dichterbij. Ondertussen was één van mijn poulains met pech afgestapt en prompt werd fré gepromoveerd tot co-ploegleider. “Maar het einde was nabij, het tempo goed dus kon niets ons nog deren”, besloten we zonder dralen. Aber aber, dit was buiten= de plaatselijke autorally gerekend! Net op de helling waarin de allergrootsten zich wilden onderscheiden van de rest en er zich een spannende strijd ontsp= on, sloeg het noodlot toe! “Route Barreé= ; à 700m”. Daar stonden we dan. In een poging hen te volgen toch maar met een slakkengang tussen 2 rijen auto’s naar boven gekropen om te moeten vaststellen dat de weg echt versperd was. Die Fransen hun tijdelijke borden kloppen dus wel degelijk! In België zou het waarschijnlijk om een bord gaan dat ze waarschijnlijk 4 jaar geleden vergeten weg te halen zijn. Nu za= t er niets anders op dan in achteruit een steile helling af te dalen en dit op e= en smalle baan welke omzoomd werd door een rij auto’s langs beide kanten. Leuk is anders! Aangezien na 20 min wachten er nog niemand teruggekeerd was, reden we maar terug naar het hotel in de veronderstelling dat ze door mocht= en rijden en in het hotel reeds aan een frisse pint mochten slurpen. Niet dus! Aangezien ondertussen de hemelsluizen reeds volop geopend waren besloten we= ze maar te gaan zoeken aangezien alle regenfrakjes= in de auto lagen. Donder, bliksem, stortregen en als kers op de taart een hagelbu= i. Ik was eerlijk gezegd niet jaloers dat zij op hun fiets zaten en ik veilig = in de auto. Na lang zoeken en vele mislukte gsm-oproepen<= /span> later, konden we hen eindelijk lokaliseren. De rest van de rit verliep voorspoedig en ’s avonds waren er aan tafel vele sterke verhalen te vertellen. De ene al geloofwaardiger dan de andere, natuurlijk!<= /span>

Dag 3. Opstaan met een beregende ruit voorspeld niet veel goeds. Onder goedkeurend gemompel werd besloten om een rustdag in te lassen en ons te verwennen in een lokaal kuuroord. Jammer gen= oeg bleek alles volzet te zijn Daar stonden we dus! Vlug onze polyglot aan het = werk gezet en in voortreffelijk Waals Frans zou er ons al vlug een alternatief voorgeschoteld worden. Dit liep op een kleine ontgoocheling uit. Behalve wat opborrelend water was er eigenlijk niet veel te beleven in dit stadje. Het plaatselijk toerismebureau bood ook al niet veel uitzicht op spannende avonturen. Dan maar de hort op en per 4 wielen naar de dichtstbijzijnde sta= d. Laten we kort wezen. Buiten een goede maaltijd viel het wat tegen en rond 1= 6u waren we al weer terug. Sommigen kozen voor een kort ritje, anderen voor een flinke avondwandeling en om 7u waren we allemaal present.. en met voldoende honger om de kookkunsten van de vrouw des huizes alle eer aan te doen. Na e= en avondvullend gezelschapsspel werd tegen middernacht besloten onder zeil te = gaan en morgen nog eens de goede benen te laten spreken.

Dag 4.Laatste dag, dus laatste rit! Opsta= an met een beregende.. neen, toch niet helemaal juist. Opstaan met een reeds beregende ruit voorspelt ook niet veel goeds. Doch het was droog aan het wo= rden en er scheen een flauw lentezonnetje wat meteen een brede glimlach aan iede= reen ontlokte. Eerst weer een goed ontbijt tot ons nemen, vlug onze kleren aantrekken en hop, weg waren we. Ook nu weer lieten we ons leiden door onze gastheer en eens te meer kregen we een mooie rit voorgeschoteld. Niet te la= ng, een goede 70 km, met een paar hellingen. Eén zeer lang, andere korter maar nooit stei= l. Iets voor de machtsmensen onder ons of voor de mensen met een mindere condi= tie, kwestie van even te kunnen aanklampen met de beteren (zoals ondergetekende = grif toegeeft). Bovenop werd altijd op de achterblijvers gewacht en zodoende kon= den we altijd de dorpjes in vliegende formatie bestormen en al even vlug achterlaten. Wat zijn die soms toch zo klein.. en toch niet pittoresk te noemen!!

Om onze 4-daagse veldtocht in stijl af te sluiten, mochten we voor de laatste maal het dorp vanuit het dal uitrijden = (helling: 1.5km aan 10%). Aan Wim was er nogmaals niets te doen en wanneer ik hem van= uit de achtergrond zag aanzetten (was dat niet op de grote plateau?), wist ik w= at mij te doen stond. Braafjes in mijn zadel blijven zitten en hopen dat ik bo= ven geraak zonder om te vallen van uitputting. Behalve Chris, welke met flanell= en benen sukkelde, wist ik niemand te remonteren. Uiteindelijk werd die laatste helling nog met veel panache door iedereen genomen en daarmee was een einde gekomen aan ons tripje uit. De Vogezen war= en overwonnen…

Welke beslui= ten we uit dit tripje kunnen trekken?

Het is absoluut voor herhaling vatbaar. O= ok al zijn het 9 verschillende karakters welke hun eigen visie en gebruiken hebben, toch is het tripje zonder enige ruzie afgesloten. Is er eigenlijk e= en discussie geweest?

Verder was het hotel een voltreffer. Verw= acht geen grote luxe. Er is geen jacuzzi, geen sauna en geen dienstertje welke uw lakens komt verversen en u ’s avonds een frisse pint serveert wanneer= u van dorst bijna omkomt. We hadden zelfs een wc waarvan de geluidsoverlast b= ij gebruik zo groot was dat zelfs de grootste snurker spontaan nog luider zou protesteren. Troost u, mensen, de (gerieflijke en propere) badkamers worden komende winter gerenoveerd.

Wat is er dan wel? Wel, ruime verzorgde kamers met alle benodigdheden. Een leuke bar voorzien van een smakelijk lok= aal biertje. Voorts een uitgebreid ontbijt en een lekkere keuken met gerechten welke afgestemd zijn op sportmensen zonder daarin te overdrijven. Laten we = een cliché bovenhalen: Voor een Hollandse kan ze goed koken!! Geen “broodje gezond” en “kroket uit de muur”, maar stev= ige afwisselende kost in verschillende gangen. Verder een ongedwongen sfeer waarvoor de eigenaars garant staan. Kortom, voor diegene die met iets minde= r luxe tevreden is en een gezellige atmosfeer belangrijk vind, is dit hotel qua prijs/kwaliteit een absolute aanrader. En vooral, laat je leiden door de uitbater om prachtige tochten uit te tekenen. Hij kent de streek als geen a= nder en bovenal betekent het een enorme tijdswinst. Je verliest geen tijd met het zoeken naar mooie wegen en het constant vermijden van grote wegen.

Voorts zijn de Vogezen een prachtig gebie= d om door te rijden. Je vind er alles. Er zijn de bergen, de valleien voor wie h= et vlakke prefereert, er zijn de tussenstukken welke eerder golvend zijn. Maar vooral zijn er de vele wegen. Je hebt nooit het gevoel dat er alleen maar l= ange hoofdwegen zijn en hier en daar een berg welke beklommen dient te worden. Er zijn altijd uitwijkmogelijkheden en omdat de bergen nooit te hoog zijn kan = je van de ene vallei naar de andere rijden en zo veel meer van de Vogezen ontdekken. Er is de mooie natuur, de veelal goede wegen (opgepast van de gr= ove asfalt, een extra setje buitenbanden is aangeraden), het weinige verkeer.. kortom het walhalla voor de fietsminnende toerist.

Misschien wel de grootste troef van de Vogezen is zijn geringe afstand!! U kan ’s ochtends nog een tochtje d= oen, rustig iets eten en dan op het gemak huiswaarts keren en thuis zijn rond 20= u. Van een dag gewonnen gesproken!

Om af te sluiten volgende uitsmijter:

Mijn waarde fietskameraden, luisterend naar de namen Andy, Alain, Steven, Nick, Wim, Fré, Patrick en Chris..

Het was een = waar genoegen om in uw gezelschap 4 dagen rond te toeren. Wanneer doen we dit over? =

Uw gewillig schrijfslachtoffer,

Samy’ntje<= /span>